In mijn werk laat ik me leiden door mijn scheppingsdrang en mijn fantasie. Door gevoelens, sferen, ritmes en lijnenspel. Mijn enorme collectie textiele materialen en mijn naaimachine doen de rest. TER INTRODUCTIE een bloemlezing samengesteld uit diverse openingsspeeches:

 

Carel Davidson, De Tweede Uitleg,
Amsterdam 26 februari 2010:

Saskia Weishut heeft van Tyvek een Kunststof met een grote K gemaakt!.
Zo’n verwarmingsproces (van de tyvek) is tot op zekere hoogte te sturen, maar soms ook niet. Dan gaat het materiaal met jou aan de loop. Het leuke van Saskia, is dat ze zich graag door het materiaal laat verrassen. Sommige tyvek doeken doen mij denken aan schilderijen van Anselm Kiefer.

 

Binnen mijn eigen vakgebied behoor ik dingen te weten en niet te vinden. Ik ben geen kunstcriticus, dus mag ik hier wèl wat vinden. Ik heb ondervonden dat het werk van Saskia Weishut van een bewonderenswaardige materiaalbeheersing getuigt. Zij mag dan wel het motto “guidés par le hasard” hanteren, maar met alleen het toeval red je het niet. Ik denk dat vooral talent haar gids is om uit zo een veelheid van verschillende materialen zulke originele en prachtige kunstwerken te maken. Daardoor is Saskia ook nog in staat om materialen te laten spreken.

 

Bonne ten Kate, Amstelkerk, Amsterdam, 2 juli 2009

(…) Welnu, tot zover deze summiere schets van het picturale landschap waarin de kunst van Saskia Weishut-Snapper is ontsproten en opgegroeid. En hoe stralend het groeit en bloeit kunnen wij hier rondom ons zien.
Het is niet opzettelijk dat ik termen als opspruiten, groeien en bloeien hanteer voor het werk van Saskia. Ik denk dat ik haar kunst intuïtief beleef als Natuur, van organische oorsprong.
Dat is trouwens een ervaring die ik nooit eerder heb meegemaakt met kunst.
Na altijd al tekeningen te hebben gemaakt, begon Saskia rond 1970 met het maken van landschappen in textiel. In vroege werken die ik heb mogen zien, is mij dan ook de sterke compositie opgevallen, die getuigt van een vaardige tekenhand. Golvende lijnen, ritmisch contrapunterend in een sober coloriet.
Aanvankelijk werd al het werk met de hand gedaan, maar na de vondst van de naaimachine waarmee vrijelijk in elke richting gestikt kan worden, wordt de eigen typische Saskia stijl ontwikkeld, die ik zou willen omschrijven als schilderen met textiel.
En, zoals een schilder een schilderskist heeft met vele tubes verf in alle kleuren, zo kan Saskia putten uit ladekasten vol met textiel in alle soorten, structuren en kleuren.
“Een tube verf is voor mij een saai, nietszeggend ding”, zei ze eens, “” maar een stukje kant, satijn of zelfs gaas is voor mij een inspirerende belevenis.”
En zo, met naald en draad, met veel fantasie en bezielde bevlogenheid worden al die stukjes gloedvolle landschappen die nog nooit eerder gezien zijn. En zijn ze eenmaal voltooid, dan beleeft Saskia niet zelden de sensatie een schepper te zijn:
“Et Dieu créa la femme – la femme créa le monde”.

Inmiddels is haar techniek verder ontwikkeld en rijker geworden door toepassing van tyvek, fiberfill en acrylverf.
Tyvek is een kunststof. Door het te verhitten ontstaan er structuren: het krimpt, smelt, rimpelt, krijgt bobbels of smeltgaatjes enz. Het geeft onvoorziene resultaten die heel spannend zijn. Tyvek vastgezet op stoffen geeft bij verhitting een samensmelting van beide materialen met zeer bijzondere effecten. Maar ze gaat nog verder met toevoeging, zoals foto’s en teksten, Hebreeuwse of Japanse woorden, en fiberfill om kussenachtige effecten te krijgen. Dit heeft ertoe geleid dat de oppervlaktestructuren van haar doeken steeds meer reliëf krijgen, waardoor bij een wisselende belichting nuanceverschillen optreden, ja, er zelfs een zeker pluralisering van kleuren en vormen waarneembaar is.
Omdat Saskia, net als de kubisten destijds met hun collages, de textiel-elementen, de garens en andere toevoegingen louter en alleen gebruikt als beeldende middelen, werkt ze als een schilder en transformeert ze het materiaal tot vormen die vergezichten oproepen, steden, bomen huizen, bloemen.
Er is natuurlijk nooit maar één manier om naar kunst te kijken, maar in mijn ogen is Saskia’s werk impressionistisch van aard en met name verwant aan Pierre Bonnard, met wie ze ook de sensibiliteit gemeen heeft. En coloristen pur sang zijn ze beiden ook. (… ).
Veel van Saskia’s werk is voor mij pure muziek, en even troostrijk gestolde barokmuziek. Of mag ik dat niet zeggen? Mag ik het alleen associëren met muziek? Maar “kijken en zien” versus “luisteren en horen” liggen bij mij dicht bij elkaar, ja, overlappen elkaar vaak.
Ik zie in haar werk de polyfone structuur. Ik zie ook, nou vooruit, ik belééf een transcendente dynamiek als het abstracte contrapunt van een fuga.
(…) Veel werken vertonen een verticale opbouw, waarin motieven als mediterrane stadjes, met als kubussen gestapelde huisjes, tempels, synagogen, muren met deuren en ramen, interieurs, landschappen, bloem- en boomvormen. En daartussenin? Sterren, zonnen, manen, grafitti als wegwijzers in haar kosmos, mogelijk verwijzend naar een verborgen verhaal, zoals ook briefjes, kleine boodschappen of gebeden in een klaagmuur, zonder ramen of deuren.(…)
En dat alles in de gloeiende kleuren van gebrandschilderde ramen en in de wervelende ritmen van Vincent van Gogh en Chaim Soutine

 

Frieda Menco, Het Geelvinck-Hinlopenhuis, Amsterdam 6 mei 2007

Het boek Saskia’s fiber art heb ik met heel veel plezier ingezien. Door zo’n overzicht zie je eigenlijk pas goed hoe getalenteerd en veelzijdig zij is. Het is wel jammer dat in de meeste huizen de ruimte te beperkt is om veel van deze kunstwerken op te hangen, maar ja, gelukkig blijft schoonheid op ons netvlies zitten, ook als we er niet meer voor staan. Ikzelf zou heel veel om mij heen willen hebben, want kunst is een belangrijk deel van mijn en ik hoop ook van Uw bestaan.
Ik hoop dat Saskia nog heel lang, als zij niet toevallig met Peter op reis is, in haar cocon schoonheid kan blijven scheppen en verklaar deze tentoonstelling voor geopend.

 

Met uitzicht op het Paradijs2005 Ronny Naftaniël, Synagoge, Middelburg:

Saskia heeft haar scheppend vermogen niet van vreemden. Haar beide ouders waren kunstenaars in Bergen NH. Vader Rein Snapper was schilder, tekenaar en graficus. Moeder Mies Bloch illustreerde kinderboeken en tekende talrijke portretten. Het meest bekend is ze evenwel geworden door haar Margriet Kruissteek boek. Met zo'n achtergrond is het volstrekt logisch dat Saskia, na een studie Frans, definitief voor het beroep van kunstenaar koos. Zelfs de richting, textiel, leek voorbestemd. Saskia is een zeer originele kunstenaar. Haar werk is verrassend vernieuwend.
Dit komt vooral ook door haar materiaal gebruik. Bij de opening van Saskia's tentoonstelling in het Van der Togt Museum in Amstelveen zei Frans Megens, dat Saskia een vrouw is met een bijna aangeboren bescheidenheid. Tegelijkertijd, zo zei hij, had Megens in de afgelopen 25 jaar zelden iemand ontmoet, die met zoveel lef en durf materialen te lijf gaat. Treffender kan het niet gezegd worden. Saskia's peintisseries zijn een symbiose van vakmanschap, materiaal beheersing, inventiviteit, kleurgevoel, de Joodse en ouderlijke traditie en durf. De laatste jaren gebruikt Saskia de diverse soorten textiel meestal in combinatie met geverfde tyvek.

Frankle's doorDeze sandwich borduurt ze dan met de naaimachine en manipuleert het geheel dan door verhitting. Erg creatief is het hoe zij deze materialen omtovert tot juweeltjes van artistieke expressie. In harmonieuze kleuren, met een warm Joods gevoel en met curieuze, vrolijk stemmende namen zoals:
Met uitzicht op het Paradijs, Less is not more, en Let's drink under the sun.

Saskia noemt haar werken Peintisseries, een samensmelting van de woorden peinture, schilderij en tapisserie, borduur/textiel werk. Ze schildert met textiel en ze textielt als een schilder. Sinds 1976 zijn haar Peintisseries te zien geweest in Duitsland,Engeland, Italië, Griekenland en Japan.
En in Nederland natuurlijk.

Let's drink under the sunIn 1991 won ze de eerste prijs in een wedstrijd van Textiel Plus.
In 2003 werd haar driedimensionale schepping "Close Harmony" geselecteerd in de wedstrijd 'Freedom of Stitch" van de Royal School of Needlework en tentoongesteld op de Knitting& Stitching Show in Londen.
In 2005 hing daar ook het portret van Saskia en haar vijf zonen , als onderdeel van een Pfaff wedstrijd.
Vanaf juni 2006 maakt Passé Décomposé deel uit van de European Art Quilt lV tentoonstellingen.
Saskia's joodse rituele kunst, maar ook haar andere textiele expressies zijn boeiend, inventief, kleurrijk en optimistisch. Zij behoren bij een volk dat de hoop altijd gekoesterd heeft. Het Joods Historisch Museum heeft werk van haar en één van haar pronkstukken, een huwelijksbaldakijn, bevindt zich in het Joods Museum Berlijn.

Spontaneous2005 Rita Kohnstamm, Achter de Zuilen, Bloemendaal:

Saskia's materie-schilderijen, peintisseries, hebben vaak wel iets bloemigs. Niet in de betekenis van een afzonderlijke bloemvorm, maar het impressionistische van een weelderig bloemenveld, waar de kleuren in elkaar overvloeien en waar dan het zonlicht doorheen glinstert.

Intimicy met SaskiaEenzelfde harmonie van kleuren en lichte schittering is kenmerkend voor veel van Saskia's werk. Zoals ook in het detail van Intimacy, waar de hele voorstelling lijkt te dienen om naar die ene ster te kunnen kijken.Er is ook nog al eens die suggestie van een doorkijk naar iets achterliggends. Een spel met voor- en achtergrond. Het uitbeeldend tekenen met lapjes van vroeger, waaierde uit naar het verbeeldend scheppen van een nieuwe werkelijkheid. En dat laatste is toch een wezenskenmerk van kunst. Zoals Anna Tilroe, kunstcriticus van NRC Handelsblad het eens kernachtig heeft omschreven: het vermogen van kunst om voorstellingen te maken van dat waarvan nog geen beelden zijn. Zulke voorstellingen maakt Saskia

 

2005 Joyce Smook-Noach, Dijksynagoge, Sliedrecht:

Saskia maakt gebruik van een unieke gemengde techniek, waarbij ze vormen, kleuren en materialen tegelijkertijd laat veranderen en composities maakt, die mij doen denken aan warme evenwichtige, soms stedelijke landschappen met een filosofische of religieuze betekenis. Niets is er zo maar, alles heeft zijn bedoeling.

 

2005 Jan Scheffers, Galerie De Osseberg, Grijpskerke:

In elke persoonlijke religie gaan we op zoek naar ons verband met het ware, goede en schone. Wat is waar voor mij en wat vals? Hoe breng ik schoonheid tot stand en hoe laat ik me voeden door schoonheid? Religie is ook verbeelding. Want die schoonheid kan niet zonder beelden, zonder, taal, zonder muziek. We moeten kunnen waarnemen. Zo heeft ieder kunstwerk iets religieus. Het legt verbanden, het is communicatie en levensadem. De kunstenaar wenst haar werk te doen spreken en zelf zwijgt de kunstenaar…

Vrouwengroep LJG detailZonnetjes

 

My life2003 Frans Megens, Museum Jan van der Togt:

Het autonome werk van Saskia zijn voor mij kleine symfonieën van kleur. Op heel bijzondere wijze componeert zij kleur, materiaal en vorm die samen háár verhaal vertellen. Zij laat ons deel hebben aan haar beeldenwereld. Het kijken naar en laten doordringen van deze kleurenpracht, maken blij, brengen tot bezinning en geven mogelijkheid tot verder fantaseren. Zij transformeert de textiel die zij gebruikt tot een nieuw medium. We weten dat ze textiel gebruikt, maar ze schildert en boetseert ermee tot het volkomen nieuw wordt. We hebben hier te maken met een selfmade vakvrouw zoals ik er in Nederland weinig ken.

 

2000 Loan Oei, De Gang,Haarlem:

Saskia is een voorbeeld van zo'n scheppend kunstenaar die het niet laten kan haar herinneringen aan en fascinatie voor natuurlijke en stedelijke landschappen tot leven te brengen in een nieuwe, tastbare werkelijkheid. Zij heeft mij eens toevertrouwd dat het maken van een landschap in stof - bergen en heuvels voor je ogen te zien verrijzen, in de materie en kleur die ze zelf heeft gekozen - haar letterlijk het goddelijke gevoel van scheppen geeft, alsof je even "god" mag zijn. Daarmee geeft zij uiting aan de verrukking die zij beleeft aan het creëren. Dieu créa la femme et Saskia créa la peintisserie.

Sara's zonRed snapper waiting

 

1999 Dery Timmer, Het Oude Raadhuis, Warmond:

Saskia noemt haar werken "peintisseries" en dat zijn het ook echt.

MovingClose harmony

 

1997 Thijs Ornstein, Galerie Eva's Appel, Groet:

Het prille begin van haar peintisserie-werk was al ruim 25 jaar geleden, in Epse, bij Deventer, koekstad, ville de pâtisserie. Wie haar werk in de loop der jaren heeft gevolgd weet dat zij, geleidelijk aan, perfectie heeft bereikt. U ziet hier slechts recent werk, grotendeels van de laatste 1 à 2 jaar, maar geloof mij, haar werk wordt steeds mooier, steeds warmer, intenser, ontroerender ook. Ook steeds ingenieuzer.

Live and LoveAprès nous le paradis

 

1990 Judith Frishman, Galerie Yona, Amsterdam:

Less is moreZoals geschreven staat zijn Bezalel en Oholiav vervuld met Gods geest, dat wil zeggen met wijsheid, inzicht en kennis. Wat zijn de verschillen tussen die drie begrippen? Rashi, een van de belangrijkste joodse bijbel commentators, legt ze als volgt uit: Gochma is wijsheid, hetgeen dat je van anderen hoort en leert. Het sjoeltje bovenTevuna is inzicht, het toepassen van wat je geleerd hebt met eigen inzicht. Da'at is kennis. Niet zomaar kennis, maar die verkregen door de goddelijke inspiratie, door het contact (bijna lijfelijk) met het goddelijke. Met deze drie hoedanigheden is Saskia ook vervuld. De wijsheid is het leren en zich meester maken van de verschillende technieken. Het inzicht is het uitkiezen en toepassen van de technieken naar eigen inzicht. Wat de goddelijke inspiratie betreft , die ervaart ze niet speciaal in een werk getiteld Klaagmuur, maar vooral in de natuur, de woestijn, een stad reikend naar de hemel, felgekleurde flora (getiteld Paradijs), de maan boven de bergen…

 

1988 Rosa van der Wieken-de Leeuw, Kunstgalerij Lenten, Epse:

In 1970 ontdekte Saskia het wandkleed. Dit was een uiterst merkwaardige uitweg die haar kunstzinnige drang zocht. Als kind had ze namelijk een grote weerzin opgevat voor handwerken. Land van goudDe juffrouw had al snel gediagnosticeerd, het zou met Saskia als handwerkster niets worden. Wat dreef Saskia dan naar het wandkleed? We weten het niet precies. Maar nijver als een mier wierp ze zich op het vervaardigen ervan…. Wat beoogt de maakster van deze peintisseries? U af te leiden van het alledaagse. Met name van de ellende die iedere dag ons in onstuitbare golven bereikt via krant, radio en televisie. Ons de schoonheid te geven waardoor we ons mogelijk weer beter kunnen wapenen tegen de wereld om ons heen. Mijn suggestie is dan ook om het doek wat u eventueel aankoopt voor de televisie te hangen of in ieder geval er vlak bij, zodat het zijn heilzame werking ten volle kan hebben….